O pasado contemporáneo

  Durante a restauración de Fernando VII (1814-1833) surxiron dúas posicións contrapostas no que a ideoloxía respecta; absolutistas e liberais. Así xorden o "Trágala" como resposta dos liberais ao grito de "Que vivan las caenas!" cos que os absolutistas recibían con boa fe a Fernando VII, o "rei felón" do momento.   Na Guerra Civil, eran xa cantadas composicións populares, concretamente durante os enfrontamentos bélicos, xa que “unha canción cantada polo pobo, así como a historia, nunca desaparece”.  Respecto ao "trágala", é un sustantivo masculino con dous significados; feito polo que se obliga a alguén a aceptar algo a forza ou, sendo a definición axeitada ao contexto, canción patriota polo seu contido dos liberais españois do século XIX, concretamente durante o pronunciamento de Riego para proclamar de novo a Constitución de 1812, tema central do Trágala, o segundo por orden de importancia sería o ataque aos pacistas; quenes acomodan o seu com...

  Na Guerra Civil cantáronse composicións que xa foran populares nos pasados enfrontamentos bélicos. A poesía e o canto popular son algo vivo que continuamente se transforma. Unha canción que é cantada polo pobo nunca está “terminada de todo”, como tampouco o está a historia. A súa estrutura aberta permite as máis variadas mutacións, os más diversos cambios e diferentes “actualizacións”, ininterrompidas polo tema que trata. A canción do Trágala acadou extraordinaria popularidade en España nos dous momentos mais significativos do proceso de loita pola liberdade: o Trienio Liberal (1820-23) e a Guerra Civil (1936-1939). En ambas ocasións foi da man co Himno de Riego.  As dúas cancións expresaban as aspiracións políticas dunha parte importante da sociedade fronte á reacción, encarnada, respectivamente, polos absolutistas e polos franquistas. Este tipo de cánticos non eran produto unicamente da espontaneidade popular, nin tampouco elaboración cultural exclusiva das elites, senón u...